Resonance Field

“Voordat we deze wereld betreden – en gedurende ons hele leven, zelfs wanneer op het moment van ons heengaan al onze andere zintuigen beginnen te falen – blijven we horen. We kunnen onze oren niet sluiten.”

Resonance Field is een nieuw permanent kunstwerk van Germaine Kruip, gepresenteerd door Thinking Forest, dat het landschap van Welna transformeert tot een levende akoestische sculptuur. Harmonieus gestemde bellen worden gedragen door de lokale schaapskudde van Welna, vervaardigd in samenwerking met Theim Brass, met wie Kruip sinds 2017 werkt aan haar sonoor-beeldhouwwerken.

Uitkomend uit haar praktijk op het snijvlak van beeldende kunst, performance en architectuur, breidt Resonance Field Kruips onderzoek naar vergankelijke fenomenen en waarneming uit. Het werk is een interspecies onderneming die de grens tussen kunst en ecologie doet vervagen. Kruip nodigt ons uit geluid te ervaren als een relationele kracht, die weerklinkt via niet-menselijke agentie en atmosferische veranderingen.

De bellen van Resonance Field verschillen sterk van traditionele herdersbellen, die vaak een willekeurige verzameling materialen en klanken vormen. Elke bel van Kruip is door de kunstenaar zelf afgestemd, in samenwerking met Theim Brass en samen met de herders van Welna. Terwijl de dieren zich door hun weilanden bewegen, blaast een kracht nieuw leven in de lucht en verandert het eenvoudige grazen in een zwevende compositie. Deze verschuivende polyfonie is harmonieus, maar volgt geen vastgelegde melodie.

Ze roept het werk op van Alvin Lucier, wiens werk uit 1969 I Am Sitting in a Room onderzoekt hoe geluid zich verhoudt tot ruimte totdat woorden oplossen in pure resonantie. Hier vraagt Kruip ons te luisteren naar de voorwaarden van het geluid zelf, naar de manier waarop de nagalm door de lucht trekt en wat deze muziek stuurt, ook al is er geen melodie. Waar Luciers werk de ontbinding van het zelf in een echo in kaart brengt, gaat Kruips Resonance Field verder dan het menselijke.

In die zin sluit het werk nauw aan bij Pauline Oliveros’ praktijk van Deep Listening — het luisteren in alle mogelijke vormen naar alles wat mogelijk is. Resonance Field beantwoordt Oliveros’ oproep om de waarneming voorbij het zelf uit te breiden en aandacht te geven aan het totale geluidsveld. Terwijl de bellen klinken in de beweging van de kudde, verspreiden hun trillingen zich door de lucht. Hoe dieper je luistert, hoe wijder de ruimte wordt.

“Terwijl de dieren zich door hun weilanden bewegen, blaast een kracht nieuw leven in de lucht en verandert het eenvoudige grazen in een zwevende compositie.

In Kruips eerdere locatiegebonden installatie Resonance (2021) hing een bronzen constructie hoog in de historische stationshal van Antwerpen Centraal. Bij activatie bouwen diepe nagalmtonen zich op, waarbij boventonen evolueren en echo’s van het verleden terugkeren voor vernieuwing. Hier wordt de architecturale ruimte getransformeerd tot een klankdrager, die de geschiedenis van de hal activeert door trillingen en reflecties.

Op vergelijkbare wijze onderzoekt 1.618 Ellipse, Dual Resonance (2022) harmonische proporties via twee bronzen elementen, afgestemd om samen te resoneren en te reageren op de omliggende architectuur. Kruips kenmerkende benadering van geluid als beeldhouwwerkelijk materiaal ontwikkelde zich door deze werken tot een kracht die architectuur vormt tot een belichaamde ervaring.

Met Resonance Field werkt Kruip op een ander podium: geen repetities, geen scenografie, geen getrainde performers. Het werk overstijgt elke omheining en breidt zich uit tot een open, levendige omgeving, zich overgevend aan de ritmes van de kudde, de elementen en de effecten van wisselende winden.

Schapen behoren tot de eerste dieren die door de mens werden gedomesticeerd; onze gedeelde geschiedenis gaat terug tot 11.000 v.Chr. Door de tijd heen hebben mensen een praktijk ontwikkeld van het leiden en gevolgd worden door hun kudde. Langdurige herderspraktijken zoals de transhumantie illustreren dit: het seizoenmatig verplaatsen van vee van het ene graasgebied naar het andere, meestal naar laaggelegen gebieden in de winter en hoger gelegen gebieden in de zomer.

De klassieke pastorale theorie benadrukt de spanning tussen controle en vrijheid; herders behouden de samenhang van de kudde terwijl ze tegelijk de handelingsvrijheid van de dieren aanmoedigen. In Resonance Field neemt de luisteraar een rol in die vergelijkbaar is met die van de herder, maar zonder autoriteit; controle wordt geminimaliseerd en natuurlijke processen bepalen het klankresultaat.

Het gebruik van bellen door mensen die het land bewerken heeft een rijke geschiedenis: om de tijd aan te geven, als klokken om het vee te lokaliseren, als troost en als alarm bij gevaar. Door ons te laten inspireren door dit erfgoed en oude praktijken te vernieuwen, worden we eraan herinnerd dat ondanks de mechanisering van muziek en landbouw, er een diepe verbondenheid blijft bestaan. We stemmen ons af op de dieren, wat weerklinkt in hoe wij het landschap hebben gevormd en zelf door het landschap zijn gevormd.

U bent van harte uitgenodigd Landgoed Welna te bezoeken en het werk zelf te ervaren. Hoewel we niet kunnen beloven dat u de schapen zult tegenkomen, kunnen de bellen van Germaine u misschien de weg wijzen. We raden aan te starten bij de hoofdingang van Welna, Soerelseweg 11A in Epe. Vanaf daar kunt u gewoon het bos inwandelen, richting de heidevelden, met uw oren gespannen voor de omgeving.