Resonance Field

Voor de kunstopdracht voor 2025 ontwikkelt kunstenaar Germaine Kruip (NL) een nieuw werk getiteld Resonance Field, waarin een traditioneel pastoraal element wordt getransformeerd tot een continue geluidssculptuur. In dit werk werkt Germaine Kruip samen met schapen aan een doorlopende geluidssculptuur.

Gedurende de zomer van 2025 wachtten we geduldig op de aankomst van een rustig grazende kudde schapen op Welna: een gebeurtenis die, tegen de verwachting in, tot oktober op zich liet wachten. Op een regenachtige zaterdag presenteerden we uiteindelijk de eerste fase van het nieuwe werk van de Nederlandse kunstenaar Germaine Kruip: Resonance Field. Voor dit werk werden een aantal harmonisch gestemde bellen omgehangen bij enkele schapen uit een kudde die op Welna graast, waarmee een steeds veranderend klanklandschap wordt gecreëerd naarmate de dieren zich door het landschap bewegen.

Bijna een jaar geleden, tijdens een bezoek aan een programma van Thinking Forest, zag Germaine Kruip de schapen grazen in een veld nabij onze ontmoetingsplek. Al sinds haar kindertijd koestert ze een diepe waardering voor deze pastorale dieren en het zachte, ritmische geluid van hun bellen. Dat moment inspireerde haar tot het idee voor Resonance Field, een werk bestaande uit speciaal gegoten bellen die de kudde zouden transformeren in een levend klanklandschap.

Al meer dan twintig jaar werkt Germaine Kruip (geboren in 1970 in Castricum, NL) aan een oeuvre dat de raakvlakken tussen tijd, ruimte en perceptie onderzoekt. Haar werk, dat zich bevindt op het snijvlak van beeldende kunst, performance en architectuur, krijgt vorm door middel van installaties, sculpturen en live interventies. Kruips werk speelt vaak in op efemere fenomenen, zoals veranderend licht en het verstrijken van de tijd, en kadert deze ongrijpbare elementen in een scenografische context. Ze onderzoekt het rituele karakter van herhaling in de kunst en gebruikt minimale gebaren om op subtiele wijze onze perceptie van de omgeving te veranderen.

Sinds 2017 maakt Kruip messing sculpturen die tevens als percussie-instrumenten dienen. Met de ontwikkeling van Resonance Field presenteert Thinking Forest met trots Germaine's eerste intersoortelijke samenwerking: een doorlopende geluidssculptuur die een traditioneel pastoraal element—stalen en messing weidebellen—transformeert in een levende muzikale compositie die doorklinkt over het landschap.

De bellen zijn gestemd om een ​​unieke harmonie te creëren en worden gedragen door een bewegende kudde, wiens beweging het geluid vormgeeft. Hoewel de stemming van de bellen een fundamentele structuur biedt, zorgt de willekeurigheid van de bewegingen van de dieren ervoor dat de compositie voortdurend verandert. Elk moment biedt een unieke, onherhaalbare geluidservaring, waardoor het werk een continu evoluerende harmonie tussen natuur en geluid vormt.

Bellen zijn al lange tijd functioneel onmisbaar bij het hoeden van schapen, maar het gebruik ervan verschilt per traditie. De meer georganiseerde Duitse 'tending style' vertrouwt sterk op bellen om de kudde bij elkaar te houden, in tegenstelling tot de lossere Engelse 'gathering style'. In alle tradities identificeren herders doorgaans de natuurlijke leiders van een kudde en voorzien deze schapen van grotere bellen die dienen als auditieve leidraad voor de rest van de kudde.

Herders gebruiken al sinds de neolithische tijd bellen om schapen te hoeden. Door de eeuwen heen hebben deze utilitaire instrumenten een diepe esthetische en symbolische waarde gekregen. In Europa, met name in de Alpenregio's, dienen bellen als statussymbolen, rituelen en zelfs bescherming. Schapen met bellen kregen vaak een bijzondere status; ze werden genoemd, geëerd en vele seizoenen gehouden. Men geloofde ook dat bellen het kwaad afweerden of roofdieren afschrikten, en het gebruik ervan volgde seizoensgebonden en sociale ritmes. In tijden van rouw of ziekte werden de bellen gedempt met gras of helemaal verwijderd, een stil gebaar van respect en zorg binnen de pastorale wereld.

De rijke geschiedenis van bellen herinnert ons aan de culturele betekenis en de artistieke waarde van een eenvoudig auditief hulpmiddel, een herinnering dat het drijven van vee met behulp van bellen niet draait om dwang, maar om nauwlettend observeren, aandachtig luisteren en samenwerken met de natuurlijke ritmes van dieren en het land.

Terwijl we wachtten op het arriveren van Welna's kudde schapen, dachten we na over het land dat ze hebben doorkruist. Land dat door schapen betreden wordt, krijgt een ongelooflijke boost in biodiversiteit. Dankzij de voorkeur van schapen om te grazen, worden snelgroeiende plantensoorten, zoals de bochtige smele (golvend haargras), onderdrukt, waardoor er ruimte ontstaat voor meer delicate, langzamer groeiende planten, zoals wilde tijm, tormentil en klokjesbloem, die bestuivers zoals vlinders en solitaire bijen aantrekken.

Zonder de begrazing door de schapen zouden dominante planten de heide al snel overwoekeren, waardoor het in bos zou veranderen en veel gespecialiseerde soorten, waaronder de gewone hagedis (zandhagedis) en de heidebij (hei-zandbij), die afhankelijk zijn van door de zon verwarmde, kale grond, in aantal zouden afnemen. Terwijl de schapen grazen, breken hun hoeven de grond open, waardoor er open plekken en vertrapte zones ontstaan ​​die ideale omstandigheden bieden voor zaadkieming en voor insecten zoals zandwespen en gravende kevers. Deze kleinschalige verstoringen bootsen natuurlijke processen na, zoals de beweging van wilde herbivoren of brand, en dragen bij aan het behoud van het dynamische, soortenrijke karakter van het heidegebied.

We willen Arie Huisman, herder van de kudde op Welna, en cateraar De Groene Ketel hartelijk bedanken voor hun bijdrage. Blijf ons volgen voor meer nieuws over de tweede presentatie van dit project. Mogelijk gemaakt met steun van het Mondriaan Fonds, Stichting Stokroos, Sub3 Art Fund en Stichting De Versterking.